Oni markas la ricevanton (aŭ la malrektan objekton) per la prepozicio tas (al, por). Ĝi estas ĉiam deviga, alivorte oni neniam povas ellasi ĝin. La ricevanto povus esti tuj post la rekta objekto, aŭ inter la verbo kaj la objekto.
Am gibe tas mi kamisa.
Donu al mi la ĉemizon.
Am gibe kursi tas mi.
Donu la seĝon al mi.
La vorto ki estas konjunkcio kiu signifas ke. Ne konfuzu ĝin kun la determinativo den (tiu). Ĝi ĉiam enkondukas propozicion (parto de frazo kiu mem havas predikaton).
Mi fikir ki yusu netoposta sen daymo lungo.
Mi pensas, ke via retmesaĝo estas tre longa.
En la supra frazo, via retmesaĝo estas tre longa estas propozicio, aŭ ĝi estas plena frazo ene de pli granda frazo. En Globaso, ki estas deviga. Oni ne povas ellasi ĝin.
La vorto kal (malplena) estas la malo de pul. Kiel pul oni povas uzi ĝin kiel sufikson kiu signifas -sen sufiĉe,_ kaj oni ofte tradukas ĝin al la prefikso sen- de Esperanto.
Plenumu la spacojn:
malsata (sen manĝo):
soifa (sen akvo):
malriĉa (sen mono):
La vorto fe estas ankaŭ uzata kun tempesprimoj, sed ĝi estas kutime nedeviga en tiuj kazoj, kiel en (fe) ban mara aŭ (fe) dumara.
Nini le gibe sesu roti tas yamkal manixu.
La infano donis sian panon al la malsata viro.
Mi fikir ki misu myaw sen suikal.
Mi pensas, ke mia kato soifas.
Mi ogar in Usa ji misu bete ogar in Espani. Mi irsal mesaje tas te fe dumara. Te eskri tas mi lungo netoposta. Te loga ki Espani sen daymo meli. Te loga, "Kam yu vole na turi hinloka?" Mi fikir ki mi xa dao cel Espani cel na visita misu bete.
Skribu vian propran rakonton uzante la ekzemplojn en la supra kaj antaŭaj lecionoj kiel ŝablonojn.